Kalyanakamala’s Weblog

Just another WordPress.com weblog

Archive for நவம்பர், 2007

உண்மையில் என்ன நடக்கிறது?

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 29, 2007

கொஞ்ச வருடங்களுக்கு முன்னால் வரை குறைந்த வருமானக்காரர்கள், நடுத்தர வர்கம் ,upper middle class,ரொம்பப் பண‌க்காரர்கள் என்று பலவகைப்பட்ட குடும்பங்கள் அவரவர் தகுதிக்கேற்ப வாழ்ந்து வந்தார்கள்.

 

இப்போவெல்லாம் ரொம்ப ஏழைகள் அப்புற‌ம் நேரே நடுத்தரம் மற்றும் நல்ல வசதி படைத்தவர்கள் என்று ஆகி விட்டது.

இதற்குக் காரணம் வீட்டுக்கு ஒருவர் நல்ல படிப்பு படித்தவர் இருந்து, இங்கேயே நல்ல வேலையிலிருப்பவராகவோ,அல்லது இப்போ மிகவும் விவாதத்துக்குரியதாக ஆகிவிட்ட வெளி நாட்டுப்பணம் சம்பாதிப்பவராகவோ இருப்பதுதான்.எல்லோரும் கணினி மூலம் வங்கிக்கணக்குகளை கையாளுகிறார்கள்.கணினி மயமானதாக உலகம் ஆகிவிட்டதால் தேசங்களுக்கிடையே தூரம் குறைந்து விட்டது.

 

பெண்களும் படித்து விட்டதால் அவர்களும் தாய்தந்தையரை ஆதரிக்கிற கலாசாரம் வந்து வாழ்க்கைமுறையை மிகவும் மாற்றிவிட்டது. ரொம்ப ஆதரிக்க முடியாத பெண்கள் பொருளாதார ரீதியில் தொல்லை கொடுக்காமலாவது இருக்கிறார்கள்(இருக்க முயல்பவர்கள் அதிகமாக ஆகி விட்டார்கள் என்று வேண்டுமானால் மாற்றிக்கொள்ளலாம்).

 

 வெளிநாடு பல‌ருக்கும் சாத்யமாகி விட்டதால் பெரியவர்களுக்கும் உலகத்தைப்புரிந்து கொள்கிற வாய்ப்பு பெருகி விட்டது.

வாங்குகிற திறன் அதிகமாகிவிட்டது.முன்பு நைலக்ஸ் புடவை கட்டிக்கொண்டவர்கள் இப்போ காட்டன் புடவையை ரொம்ப வாங்குகிறார்கள். நடுத்தர வயதை அடைந்து விட்டாலே வயதாகிவிட்டதாக சொல்லிக்கொள்கிறவர்கள் இப்போ வயதைப்பற்றி மூச்சுக்கூட விடுவதில்லை. எல்லோரும் நல்ல முறையில் உடை

 

உடுத்தி ,மனதையும் ,உடலையும்,தெம்பாக வைத்துக்கொள்ளப் பழகுகிறார்கள்.

 

யோகா வகுப்புகள் பிரபலமாக ஆகிவருகின்றன.ஜிம்கள் உடல் நலத்துக்கு ரொம்ப சகஜமாக ஆகிவிட்டன.

 

சிறிய பள்ளி செல்கிற பிள்ளைகள் தாங்கள் மேலே படிக்க வேன்டிய படிப்பைப்பற்றி ஏழு அல்லது எட்டாம் கிளாஸ் படிக்கும்போதே முடிவு செய்கிறார்கள்.

கல்லூரி மாணவர்கள் இந்த முன்று வருடங்கள் முதல் முதுநிலைக்கல்வி வரை திட்டம் போடுகிறார்கள்.

பெண்கள் திருமணத்தைப்பற்றி வேலையில் செட்டில் ஆகிறவரை நினைப்பதேயில்லை.

குழந்தை பெற்றுக்கொள்வது மிக அழகாக திட்டமிடப்படுகிறது.இன்னும் பற்பல வியக்கத்தக்க முறையில் உலகம் முன்னேறிவரும் வேளையில் ஒன்று மட்டும் நிலை தடுமாறி நிற்கிறது.அதுதான் குடும்பவாழ்க்கையின் அஸ்திவாரமான திருமணங்கள். திருமணங்களின் முக்கிய அம்சமே பொருத்துக்கொள்ளுதலும் விட்டுக்கொடுத்தலும்தான் 

விட்டுக்கொடுக்க பழக்கிய நம் பெரியோர்கள் புரிதலைப் பழக்கபடுத்த வில்லையோ என்று தோன்றுகிறது.பல வருடங்கள் விட்டுகொடுத்தே வாழ்ந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். இப்போது கால மாற்றம் ஒருவரும் எதையும் விட்டுக் கொடுக்க விரும்பவில்லை.

எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண் கணவனை விட்டு பிரிந்து வந்து விட்டாள். நான் சொன்னேன் விட்டுக் கொடுத்துப் போகவேண்டுமென்று.அவள் பதில்” நீங்கள் இந்த திருமணத்தைக் காப்பாத்த எல்லாத்தையும் விட்டுக்கொடுத்து விட்டீர்கள். நாங்கள் இந்தத் திருமணத்தை விட்டு விட்டு மற்றதைக் காப்பாத்திக் கொள்வோம்” என்று. அப்புற‌ம் ஏன் திருமணம் செய்து கொள்கிறார்கள்?எதையும் விட்டுக்கொடுக்காமல் புரிந்து கொள்வது என்பதற்குக் கொஞ்ச‌ம் நாளாகும்.  மணங்களின் முக்கிய அம்சமே பொருத்துக்கொள்ளுதலும் விட்டுக்கொடுத்தலும்தான். விட்டுக்கொடுக்க பழக்கிய நம் பெரியோர்கள் புரிதலைப் பழக்கபடுத்த வில்லையோ என்று தோன்றுகிறது.பல வருடங்கள் விட்டுகொடுத்தே வாழ்ந்தவர்கள் இருக்கிறார்கள். இப்போது கால மாற்றம் ஒருவரும் எதையும் விட்டுக்கொடுக்க விரும்பவில்லை.

எதையும் விட்டுக்கொடுக்காமல் புரிந்து கொள்வது என்பதற்குக் கொஞ்ச‌ம் நாளாகும்.கொஞ்சம் என்ன ரொம்பவே நாளாகும். அதற்கு யாருக்கும் பொறுமையில்லை. இனிமேல் அதிகமாக ஆண்களுக்குப் புரிதலை பழக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருக்கிறோம்.ஆண், பெண் முன்னெற்றத்தில் குடும்பம் அடிபடாமல் இருக்க ஆண்பெண் இருவ‌ரும் புரிதலை கற்பதே மேல்.

Posted in Uncategorized | 10 Comments »

பெண்களைப் பற்றியும் விசாரிக்கலாமே?

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 27, 2007

சமீபத்தில் அவள் விகடனில் ஒரு பேட்டி!ஒரு பெரியவரிடம்.அவர் மூன்று பெண்களைப்பெற்றவர். அவர்கள் பெண்களுக்கு 40வயதுக்கு மேல் இருக்கும்போல் இருக்கிறது.அவர் பெண்களுக்கு வரன் எப்படிப் பார்க்கணும்ன்னு சொல்லி இருக்கார்.அவருக்கு மூன்றும் பெண். அதனால் ஒரு பையன் வீட்டில் எப்படி இருக்கும் எதிர்பார்ப்பு என்று நடைமுறையில் தெரியாதாயிருக்கும்.
இப்போ நிறைய பிள்ளைகள் பற்றி மோசமான தகவல்கள் வருவதால் அவரை பேட்டி கண்டு போட்டிருந்தார்கள். அவ‌ரும் பெட்டிக்கடையில் விசாரியுங்கள் பையன் சிகரெட் பிடிப்பானா மாட்டானா என்று தெரியும் என்பன போன்ற ஒரு வெற்றிகரமான  (பென்களின்)தகப்பன் என்ற முறையில் சிலபல விஷயங்களைச்சொல்லி இருந்தார். அதைப்படித்தபோது எனக்குத்தோன்றியது ஒரு பெண்ணைத் தெர்ந்தெடுக்கவும் இந்த அணுகு
முறை பொருந்தும் என்று தோன்றியது.
ஆணுக்குப் பெண் சமம் என்று ஆகி விட்ட காலத்தில் பெண்களும் pub களில் நள்ளிரவு வரை இருப்பது சகஜமாகி விட்ட ஒன்று என்று ஆகி விட்ட நிலையில் ,pant ,shirt நல்ல சௌகரியமாக உள்ளது என்று பெண்கள் உணர ஆரம்பித்து விட்ட இக்காலத்தில் ஏன் விசாரிக்காக்கூடது?எப்படியும் இரன்டு வீட்டரும் கொஞச‌ம் கூட அறிமுகம் இல்லாதவர்களாக இருக்கும் பஷத்தில் அக்கம் பக்கத்தார் ,மளிகைக்கடை, பக்கத்திலுள்ள beauty parlour என்று பல இடங்களில் விசாரிக்கலாம்.பெண்ணின் அம்மா பற்றி நிறைய விசாரிக்கலாம். அவர் முதல் நாள்தான் வரனின் அப்பா விசாரிக்கும் கடைக்காரனோடு சண்டை போட்டிருப்பார். எப்படி வரும் கடைக்காரரிடமிருந்து விஷயம் என்று நாமே யூகிக்கலாம்.
இதைப்படித்து விட்டு நான் ஆணியம் பேசுகிறேன் என்று யாரும் நினைத்து விடாதீர்கள்.ஆண்களும் நம்ம வீட்டில் இருக்கிறார்களே?

Posted in Uncategorized | 8 Comments »

தமிழ் சினிமா எந்த உணர்வை மக்களிடையே அதிகம் பரப்புகிறது?

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 22, 2007

தமிழ் சினிமா இன்றைய கால‌கட்டத்தில் வாழ்வில் ஒரு பெரும் பங்கு வகிக்கிறது என்பதை இங்கு யாரும் மறுக்க மாட்டீர்கள்.இதப்பற்றி ஒரு மேடை நடத்தி புதுப்புது கருத்துக்களை வெளியே கொண்டு வருவது இந்த விவாததின் நோக்கம்.சில பெறியவர்கள் ரொம்ப அவசியம் என்று முணுமுணுப்பது எனக்குப்புரிகிறது.

ஆனால் இந்த விவாதமேடை ஆரம்பித்த பின்னர் அவர்கள் இந்தக் கருத்தை மாற்றிக்கொண்டு விடுவார்கள்.
சாலமன் பாப்பையா தலைமையில் குஷ்பூவும் ,சத்யராஜும் சிங்கப்பூர் போய்தான் இந்த விவாதத்தை நடத்தவேன்டுமா என்ன? நாமும் நடத்தி நல்லநல்ல கருத்துக்களை வெளிக்கொன்டு வருவோம்.
விவாதத்தில் நம்ம சந்தோஷ், சேவியர்,ஜெயஸ்ரீ,துர்கா,ஸ்ரீனிவாசன்……இன்னும் சொன்ன சொல்லாத நண்பர்கள் எல்லாம் வந்து கலக்கி விடுவார்கள் என்று தெரியும்…
ஆரம்பிக்கலாம் நம்ம்ம விவாதத்தை…தமிழ் சினிமா எந்த உணர்வை அதிகம் பரப்புகிறது? காதலையா? கடமையையா? ந‌கைச்சுவையா ?வன்முறையையா?…
இப்போ காட்டுங்க உங்க வாதத்திறமையை…பார்க்கலாம்.

Posted in Uncategorized | 20 Comments »

மனம் ஒரு பொக்கிஷம்!

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 21, 2007

மனம் கனக்கும்போது என்ன செய்யவெண்டும் என்று இன்றைய தலை முறையினரைக் கேட்டால் என்ன சொல்வர்ர்கள்?
dippression என்பார்கள்.  மனநல மருத்துவரிடம் போவார்கள். சுய பச்சாதாபத்துக் குள்ளாவார்கள்.பண‌ம் செலவழிப்பர்கள். மருந்து உட்கொள்வார்கள்.
இதெல்லாம் நிரந்தரத்தீர்வு இல்லை. டிப்ரெஷன் என்பது மனிதர்களுக்கு அடிக்கடி வருவதுதான்.

சொல்ல முடியாத துயரங்களால் தாங்கிகொள்ளமுடியாமல் வருகின்ற துயரங்களைக் குடும்பத்துடன் அங்கீகரிக்கப் பழகுங்கள்.மனம் விட்டுப்பேசுதல் , ஆறுதல் கூறுதல் ஆகியவற்றை எள்ளி நகையாடக்கூடாது. இந்தப்பழக்கம் deppression வராமல் தடுக்கும்.
என்னுடைய தங்கைக்கோ அல்லது தம்பிக்கோஅல்லது ஒரு நண்பருக்கோ கஷ்டம் என்று வாழ்க்கையில் வரும்போது, எனக்கு ஒருவர் அதற்கு நீ உதவிசெய் என்று சொல்லும்வரை நாம் காத்திருக்கக்கூடாது.  நாமே போய் செய்யவேண்டும். ஆனால் நாம் போனால், நாம் அவர்கள் பிரச்சினையில் தலையிடுவதாக நினைக்கக்கூடது,அந்த நம்பிக்கை அவர்களுக்கு இருக்க நாம் அந்த நம்பிக்கையைப் பெற்றிருக்க வேண்டும். ஒருவ‌ருக்கு உதவமனம் வேன்டும். பணம் தேவைஇல்லை.அந்த மனதைப் பெற்றவனே பெரும் பணக்காரன்.
           
               ஒருவருக்கு சந்தோஷம் வரும் சமயத்தில் நினைவுக்கு வருபவர்கள் சாதாரண ம‌னிதர்கள். ஆனால் கஷ்டம் வரும்போது யாரை நாம் நினைதுக்கொள்கிறோமோ அவர்கள் கடவுளுக்கு இணையானவர்கள் என்பது உண்மை. கடவுளே அவ்ர்கள்தான்!

     எனக்கு சில சமயங்களில் சில பிரச்சினைகள் யார் என்ன உதவி செய்தாலும் தீர்வு காணமுடியாததாக இருக்கும். அப்படிப்பட்ட தருணங்களில் நான் போவது திருவண்ணாமலைக்குத்தான். ஒரு நாள் அங்கு சென்று தங்கி இயற்கையுடன் கலந்து இருப்பேன்.அந்த மாபெரும் மலையை நோக்கி பல மணி நேரங்கள் உட்கார்ந்து பார்ப்பேன். கஷ்டப்படுத்தும் விஷயத்தை இரண்டு மூன்று நாள் மறப்பேன்.

            இப்படி  மனஅழுத்ததை தவிர்ப்பேன்.முதலிலேயே கவனிக்காமல் இந்த சாதாரணமன அழுத்தம் பெறிய நோயாக மாறும் வரை விடாமல் அவ்வப்போது தீர்வு கொள்ளப் பழகிக்கொள்ளவெண்டும். கஷடமான நிலை பூரணமாக மாறியவுடன்தான் என்னால் அதை மறக்க முடியும் என்று நினைத்தால் அது விபரீதமாகத்தான் முடியும்.
உடம்பை எவ்வளவு பத்திரமாகப்பார்த்துக்கொள்கிறோமொ அதேபோல் மனதையும் வலி முற்றாமல் பார்த்துகொள்வது மிக அவசியம்.உடல் எடையைக்குறைக்க எடுத்துக்கொள்ளும் முயற்சியைக்கூட மனநலனுக்கு செயவதில்லை பலர்.மனதை ஆரோக்யமாக வைப்பது என்பது ஒரு கலை.   

Posted in Uncategorized | 3 Comments »

பசித்தவயிறு

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 20, 2007

மழை சீற்றத்துடன் அடித்தது. வீட்டுக்குள் மழைத்தண்ணிர் வாரி அடித்திருந்தது.ஊதல் காற்று சிலீரிட்டது. பிள்ளைகள் ஸ்கூல் இல்லாமல் வீட்டில் நாயர் கடை டீ குடித்து விட்டு பன் ஒன்று சாப்பிட்டு விட்டு விளையடிக்கொண்டிருந்தனர்.

 

 செல்லத்துக்கும் இந்த மழையில் இனி சூளையிலிருந்து

பஸ் பிடித்து மாம்பலம் சென்று வீட்டு வேலை செய்வது பற்றி நினைத்தாலே சோர்வாயிருந்தது.அப்படியே சுருண்டுபடுத்து ஒரு குட்டித்தூக்கம் போட‌லாமா யென்றிறுந்தது.

 

வீட்டுப் பாத்திரங்களை துலக்கி , அந்த சின்ன வீட்டைக்கூடிப் பெருக்கவே கையும் காலும் சோர்வாயின.

     கொஞ்ச நேரம் மலைத்துப்பொய் உட்கார்ந்த செல்லம் சரி இங்கு உட்கார்ந்தால் என்ன பலன். அப்புற‌ம் போதும் போதாமலிருக்கும் அரிசியை இரவுக்கு சமாளித்து காலையில் ஏதாவது ஏற்பாடு செய்து ரேஷன் வாங்கணும் என்று எண்ணிக்கொன்டே

சோற்றுப்பானையைத் திறந்து பார்த்தாள்.பிள்ளைகளுக்கும் கணவனுக்கும் தொட்டுக்கோ துடைச்சிக்கோ என்றிருந்தது சோறு.

 சரி இங்க உட்கார்ந்து என்ன பண்ண, வேலை செய்யும் வீட்டுக்குப் போனாலாவது அவங்க ஒரு காப்பி கொடுப்பங்க , கொஞ்சம் சோறும் சாம்பாரும் மிஞ்சினத க்கொடுப்பாங்க,இன்றைய பொழுது போகும் ” என்று மனதைத் தேற்றிக்கொண்டு,முகம் கழுவி, தலையை வாரிக்கொண்டு,சேலையை சரி செய்து சீர் செய்து கொண்டு , பஸ் பிடித்து அவள் வேலை செய்யும் ஃப்ளாட்டை அடைந்தாள்.

 அவளைக் கண்டவுடனேயே கீழ் வீட்டு சேட்டு இத்தனை மழையில் வந்து விட்டாயா என்ற சந்தோஷப் பார்வையை வீசிவிட்டு அங்கு துடை இங்கு துடை ஈரமயிருக்கிறது ,என்று வேலை வாங்க‌,எல்லா இடத்தையும் துடைத்து விட்டு வேலை செய்து முடித்து வெளியே வந்தவுடன், கதவை மூடிக்கொன்டு உள்ளே போய் விட்டார். இவரிடம் எப்பவுமே எதுவும் சாப்பிடக் கிடைக்காது என்று மனதைத்தேற்றிக்கொண்டு,சுற்றிய தலையைப் பிடித்துக்கொண்டு போர்வையாய்ப் புடவையைப்  போர்த்திக் கொன்டு மேலே ஏறி அம்மா வீட்டுக்குப்போனாள்.

 அங்கு அம்மா‌ எதிர் வீட்டில் சாவியைக் கொடுத்து விட்டு செல்ல‌ம் வந்தால் வேலை செய்ய‌ச்சொல்லுங்கள் நான் வந்து விடுவேன் என்று சொல்லி விட்டுப் போனதாக எதிர் வீட்டுப்பெண் சொல்ல ,சாவியை வாங்கி,பாத்திரங்களைத்துலக்கி விட்டு வீட்டைப்பெருக்கித் துடைத்து விட்டு கொஞ்சம் உட்கார்ந்திருந்தாள்.

 அம்மா வந்து காப்பி கொடுத்து இந்தா செல்லம் ஃப்ரிட்ஜில் சோறு  வைத்திருந்தேன்.சாம்பார் இருக்கு எடுத்து சூடு பண்ணித்தருகிறேன் என்று சொல்வது போலக்கனவுகள் வருகிற அளவுக்கு,மயக்கமாக வந்தது.

 

 ஏனோ அம்மா வரவேயில்லை. எப்பவோ ஒரு நாள்தான் அம்மா சொல்லாமல் இப்படிப்போவார்கள்.இன்றைக்கா இப்படிப்போகணும் என்று குழாயில் ஒரு தம்ளர்  தண்ணீரைப்பிடித்துக் குடித்துவிட்டு  கொட்டுகிற மழையில்  செல்லம் வீடு நோக்கிக் கிளம்பினாள்.

Posted in கதை | 9 Comments »

பத்திரிகைகளும் விற்பனைத் தந்திரமும்!

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 18, 2007

போன வாரம் தமிழ்ப் பத்திரிகைகளில் ஒரு செய்தி. கும்பகோணத்தில் ஒரு யாஹம் பார்ப்பனர்களால் நடத்தப்படுவதாகவும் அத‌ற்கு  திரு.ஜெயேந்திரர் வந்ததாகவும் அவர் சிறையிலிருந்து வெளி வருவதற்காக இந்த யாஹம் நடத்தப்பட்டதாகவும் அந்த பத்திரிகைகள் விவரித்திருந்தன.அந்த யாகத்தில் ஆடுகள் மற்றும் மாடுகள் பலியிடப்பட்டதாகவும் சொல்லப்பட்டன.(மாடுகள் தானமாக கொடுக்கப்படும் என்பது எல்லோரும் அறிந்ததே)
ஜெயேந்திரர் படத்தை முக்கியமாகப்போட்டு அந்த செய்தியை விவரித்திருந்தனர்.கிட்டத்தட்ட ஜெயேந்திரரே முன்னின்று அந்த யாகாத்தை
நடத்தியது போல. அவர் ஐப்பசி மாதம் கடைசி நாள் மற்றும் கார்த்திகை மாதம் முதல்
(கடை முழுக்கு,முடைமுழுக்குஎன்று சொல்வார்கள்) நாள் காவேரியில் நீராட வந்திருக்கிறார். அப்போது யாகம் நடத்துகிறவர்கள் ஸ்வமிகளைக் கூப்பிட இவரும் போயிருக்கிறார். அவ்வளவுதான். சில நிமிடங்கள் அங்கு இருந்து விட்டு ஸ்வாமிகள் மடத்துக்குத் திரும்பி விட்டார்.
ஸ்வாமிகளுக்கும் இந்த யாகத்துக்கும் ஒரு சம்பந்தமும் இல்லை.ஆனால் பத்திரிகைகள் பெரிது படுத்தி அமர்க்களம் செய்ய முயன்றிருக்கின்றன. சமூக அக்கரையில் ஒன்றும் பெரிது படுத்தவில்லை. தங்கள் பத்திரிகை விற்பனைக்கு ஒரு அவல் கிடைத்த விதத்தில் பிரசுரித்திருக்கின்றன.
இந்த செய்தியைப் பார்க்கும்போது வரும் பல செய்திகளும் இப்படி ஊதி ஊதிப் பெரிதாக்கப் பட்டவைதானோ என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.பத்திரிகைகள் மீது நம்பிக்கை குறைகிறது                  

Posted in Uncategorized | 6 Comments »

ராமேஸ்வரம் காட்டிய ராமாயணம்

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 15, 2007

நானும் என் கணவரும் போன வருடம் ராமேஸ்வரம்,தனுஷ்கொடி மற்றும் பல இடங்களூக்குச் சென்று வந்தோம்.வெகு காலமாக நாங்கள் போக நினைத்திருந்த இடங்களில் ஒன்று இந்த ராமேஸ்வரமும்.விடியற்காலை ராமனாதபுரத்தை அடைந்தோம்.அங்கிருந்து ஒரு டாக்சி ஏற்பாடு செய்து கொண்டு தேவிப்பட்டினத்தை அடைந்தோம். அங்கு ஒரு வீட்டில் தங்கிகொண்டு குளித்து முடித்து சுத்தமாகப்போய்

நவபாஷாண நவகிரகத்தை பூசை செய்து விட்டு(இந்த நவகிரகத்தைதான் ராமர் பூசை செய்து வழிபட்டு தோஷங்கள் நீங்கப்பெற்றார் என்பது ஐதீகம்) . அங்கிருந்து திருப்புல்லணிக்குச்சென்றோம். திருப்புல்லாணியில் ராமர் படுத்திருந்த கோலத்திலிருந்தார்.அவர் சீதையைப்பிரிந்து மிக்க வருத்ததுடன் , சீதையை அடைவது எப்படி என சிந்திக்கும் திருக்கோலம் எங்களை மிகவும் சிந்திக்க வைத்தது ராமாயணத்தைப்ப்பற்றி.அங்கு படுத்த வண்ணம்தான் திட்டங்கள் தீட்டுகிறார் ராமர் என்று சொன்னார்கள். அனுமனும், சுக்ரீவனும் மற்ற துணைகளும் சூழ கோலம் கொன்டிருக்கும் ராமனைக்கன்டோம். அங்கிருந்து ராமேஸ்வரம் கிளம்பினோம். மாலை ராமேஸ்வரம் போய்ச் சேர்ந்து விட்டோம்.ராமேஸ்வரம் செல்லும் பாதையிலிருக்கும் பாலமும் அதன் அழகும் சொல்லி மாளாது. அந்த பாலத்தில் நாம் பயணிக்கும் போது சுற்றித்தெரியும் இடங்களெல்லாம் கடல்  சூழ்ந்திருப்பது மிக அழகு.இயற்கையை ஏன் இவ்வளவு கவிஞர்கள் புகழ்ந்திருக்கிறார்கள் என்பது அந்த இடங்களைப் பார்க்கும்போது தெரிகிறது.

மறுநாள் காலை ராமேஸ்வரத்தில் நாங்கள் முன்னோர்களுக்குச் செய்ய வேன்டிய காரியங்களைச் செய்து விட்டு (இந்துக்கள் ராமேஸ்வரத்தில் முன்னொர்களுக்குச்  செய்வது வழக்கம்)அன்று மாலை ராமேஸ்வரத்திலுள்ள ராமனாதர் கோவில் ,  கந்தர்வ‌        மலைக்கு(இந்த மலை மீது நின்றுதான் ஹனுமன் கடலைப்பர்த்ததாகவும்,அங்கிருந்துதான் தாவி இலங்கைக்குப் போனதாகவும். ராமாயணம் சொல்கிறது)சென்றோம் . அந்த மலை மீது நாங்கள் நின்று பார்த்துக்கொன்டிருந்த போது எங்கள் மகனிடமிருந்து(அவன் வெளிநாட்டில் இருக்கிறான்) மொபைலில் போன் வந்தது. அவன் சின்னக்குழந்தையைப்போல் அந்தமலை மேலிருந்து இலங்கை தெரிகிறதா என்று கேட்டான்.(சிறு வயதில் படித்த அமர்சித்ர கதாவின் தாக்கம்)அங்கிருந்து பார்த்தால் சிறுசிறு தீவுகள் இந்தியாவுக்கும் இலங்கைக்கும் இடையே தெரிகின்ற‌ன. ஒருவர் நன்கு நீந்தத்தெரிந்தவராக இருந்தால் விட்டுவிட்டு நீந்தி விடலாம் போலத்தான் தோன்றியது. ராமாயணம் படித்தவர்களுக்கு மயிர்கூச்செரியும் அனுபவங்ககள் தரும் இடம் இந்த ராமேஸ்வரம். மற்றும் சில இடங்களுக்குப் போய் விட்டு அன்று இரவு ஓய்வெடுத்து நன்றாகத்தூங்கினோம்.

மறு நாள் காலை ராமனாதர் கோவிலுக்குச் சென்று மரகத லிங்கத்தை தரிசனம் செய்து விட்டு(காலை 4மணி முதல் 5 மணி வரைதான் இந்த லிங்கத்தை வெளியில் வைத்து பூசை செய்வார்கள்)வந்தோம். ராமேஸ்வரம் ராமனாதர் கோவில் என்பது ஒருவர் வாழ்நாளில் பார்க்க வேன்டிய ஒரு கோவில்.மிகப்பெரிய கோவில். பல சன்னதிகள். அழகிய வேலை பாட்டுடன் கூடிய ஒப்பற்ற‌ மன்டபங்கள்.கடலை நோக்கி அமைந்திருக்கும் இந்த கோவில் ஒரு அற்புதமான படைப்பு.

ராமேஸ்வரம் ஒரு தீவு .அதன் முக்கிய ஜீவாதாரத்தொழிலே மீன்பிடிக்கும் மீனவர் தொழில்தான். கடல்தான் இவர்களுக்கு கடவுள்,தாய்.தந்தை எல்லாம்.எங்கு பார்த்தாலும் மீன் வாடை அடித்துக்கொன்டேதான் இருக்கும். கடற்காற்றும், மீன்வாடையும் இங்குள்ளவர்களுக்கு, இல்லாமலிருக்க முடியாது என்பது போல மூச்சோடு   கலந்த ஒரு விஷயம்.கிளிஞச‌ல்களில் வேலைபாடுகள் செய்து பல விதமான பொருட்களைச்  செய்து விற்பது பலருடைய தொழில்.சுற்றுலாப்பயணிகள் இந்த ஊரின் மிகப்பெரிய வருமான

சாதனம்.

மறுநாள் எழுந்து ஜீப்பில் தனுஷ்கோடிக்குப் பயணமானோம்.ஜீப் கடல் மணலில் ஓடியது.

ஜீப்பில் போகும்போது நாலு புரமும் எங்கு நோக்கினும் மண‌ல்..மணல்..அதைப்போல பிரம்மான்டமான மணல் வெளியை நான் சினிமாவில்தான் பார்த்திருக்கிறேன். இடையிடையெ ஆங்காங்கு சிறிய கூடரம் போன்ற அமைப்புகள். மீனவர்களின் இருப்பிடங்கள் என்று கூட வந்தவர் சொன்னார். அங்கு எங்கள் மொபைல் வேலை செய்ய வில்லை,டவர் இல்லாத காரணத்தால்.மேலே இந்திய‌ ராணுவ கடற்படை விமானங்கள் பறந்த வண்ணமிருந்தன. இடையிடையே சிலர் கையில் குழந்தையுடனும், மூட்டை முடிச்சுக்களுடனும் வந்து அந்த அத்வானத்தில்  நின்று கொன்டிருப்பதையும், ந‌‌டந்து வருவதையும் பார்த்தோம்.அவர்கள்தான் இலங்கைத் தமிழர்கள் என்றும்,திருட்டுப் படகில் இரவில் கிளம்பி,  இலங்கையிலிருந்து வந்து இறங்கி அந்த கடல் மணலில் நடந்து வந்து கொன்டிருக்கிறார்கள், என்றும் எங்களுடன் வந்தவர் கூறினார். எங்களுக்கு மிகவும் பரிதாபமாக இருந்தது அவர்களைப் பார்க்க.

ஆனால் சிறிது நேரத்திலேயே அங்கு ஒரு ராணுவ விமானம் ப‌றந்தது. எங்களுடன் கூட வந்தவர் ராமெஸ்வரத்தைச்சேர்ந்தவர்.அவருக்கு இது ஒரு புதுமையானதாகவே இல்லை.

இன்னும் சற்று நேரத்தில் ராணுவம் வந்து இந்த அகதிகளை அழைத்துச்   சென்று விடும் என்று கூறினார்.எங்களுக்கு இந்த சூழ்நிலை மிகவும் வினோதமாக இருந்தது.

 சற்று தூரம் சென்றவுடன் கோதண்ட ராமர் கோவில் .வந்தது.அங்குதான் விபிடணனுக்கு ராமர் சரணகதி தந்ததாகவும்,இலங்கையிலிருந்து திரும்பி வரும்போது அவருக்கு பட்டபிஷேகமும் அங்குதான் நடத்தினதாகவும் கூறினார்கள்.

‌அங்கிருந்து கிளம்பி திரும்ப ஜீப்பில் பயணித்தோம். 15 நிமிடத்தில் தனுஷ்கோடியை அடைந்தோம்.வெட்ட வெளி, நான்கு புற‌மும் கடல்,கடல் காற்று,கடல் நீர் கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை,உதித்து வரும் இளம் சூரியஒளி,திரும்பிப்பார்த்தால் நிலம்

கற்பனை பண்ண முடியாத ஒரு சுழல். ஐம்பெரும் சக்திகளும் மட்டும் சாட்சியாக நானும் என் கணவரும் கை பிடித்தபடி கடலில் நீராடினோம். கடல் அலைகள் எங்களை நீராட்டி மேலும் மேலும் துய்மை படுத்துவதாக உணர்ந்தோம்.அந்த அனுபவத்தை யாரும் சொல்லால் விளக்க முடியாது.கடலுக்கும் பூசை செய்து ,பிறகு மணலினாலேயே லிங்கம் பிடித்து வைத்து கையில் எடுத்துப் போயிருந்த பூசைப்பொருட்களை வைத்து அந்த லிங்கத்துக்கு பூசை செய்தோம்.

ராமாயணத்தை விரும்பிப்படிக்கும் எங்கள் பேரக்குழந்தைகள் இல்லையே என்று மிகவும் நினைத்துகொன்டோம்.சில நிமிடங்கள் எங்களை மறக்கச் செய்தது அந்த சூழ்நிலை.

ராமர் இருந்தாரா? அது கதையா என்ற சந்தேகங்கள் சற்றும் எழவில்லை. ராமர் இங்குதான் நின்றார் ,இங்குதான் நின்று கடலைப்பார்த்து இலங்கைக்குப்போக திட்டமிட்டார் என்று எண்ணுபோது அந்த மக காவியம் கண்முன் ஒருமுறை நிகழ்வது போல் இருந்தது. இங்குதான் ராமரும் சீதையும் இலங்கையிலிருந்து திரும்பி வரும்போது சிவனை வழி பட்டர்களாம்.

பின் நாங்கள் மற்றும் சில இடங்களுக்குச்சென்று விட்டு சென்னை திரும்பி வெகு நாட்களுக்குப் பின்னும் மனதை விட்டு அகலாமல் நேற்று நடந்தது போல் இருக்கிறது அந்த ராமேஸ்வரம் ,தனுஷ்கோடி பயணம். 

Posted in Uncategorized | 2 Comments »

அப்பா காசு இனிக்கும்

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 15, 2007

கைநிறைய கண்ணாடி வளையலுடன்  தோழிகளோடு

கும்மாளமிட்டபடி வந்தபோது,கண்ணாடி வளையலில் காசை

ஏனடி கொட்டினாய் என்று குமுறிய அம்மாவைச்

சும்மாக்கிட இதுதான் ஃபாஷன் என்று வாயடைத மகளும்,
அப்பா திட்டியபடிக் கொடுத்த காசை காட்ச் பிடித்துப்போய்

 நாலு சட்டை நாலாயிரம் கொடுத்து வாங்கி மகிழ்ந்த மகனும்

கைநிறைய‌ சம்பாதித்து நாலு சட்டைஎடுக்க‌

 நினைத்தபோது எடுக்க நேரமில்லாமல் போனது

காலம் செய்த கோலமோ?

அப்பா கொடுத்த காசு வாழவிட்டது மனதில் இனிக்கிறதுஎனக்கு,

ஆனால் என் காசு வாழ வைக்கிறது கனக்கிறது அம்மாவுக்கு.

Posted in கவிதை | 2 Comments »

எங்கள் அன்புக்குரிய சின்னி

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 9, 2007

தீபாவளி என்றால் எல்லொருக்கும் பல விஷயங்கள் நினைவுக்கு வரும். எனக்கு எங்கள் வீட்டில் இருந்த ஒரு செல்லப்பிராணிதான் நினைவுக்கு வருகிறது.செல்லப்பிராணிகள் வளர்ப்பது என்பது ஒரு தனி அனுபவம். கிட்டத்தட்ட வாழ்வின் அங்கமாகமே மாறி விடுகிற ஒரு பெரிய விஷயம் அது என்றுதான் சொல்ல வேன்டும். செல்ல பிராணி எதுவும் வளர்க்காதவர்களுக்கு அந்த உணர்வு சற்றும் புரிய வாய்ப்பில்லை.

 

         என் வீட்டில் 1984 ஜுன் மாதம் ஒரு அழகிய போமெரேனியன் குட்டி  நாய் வந்தது.அது வந்த தினத்தில் நாங்கள் மூன்று பேரும் மிகவும் excited ஆக இருந்தோம். நங்கள் மூன்று பேர் என்றால் நான் ,என்மகன் , என்மகள்.என் கணவர் அவ்வளவு சுவாரஸ்யம் காட்ட வில்லை.அவருடைய அக்கா என் மகனின் வேன்டுகோளுக்கு இரங்கிக் கொன்டு வந்திருந்ததால் வெறுக்கவும் இல்லை.

அந்தக்குட்டிக்கு என்னென்ன உணவு கொடுக்க வேன்டும் ,எப்படி வைத்துக்கொள்ள வேன்டும்,வெய்யிலுக்கு எப்படி பாதுகாக்க வேன்டுமென்பதெல்லாம் தெரிந்து கொன்டோம் மிக கவனமாக.அதற்கென தனி பவுடர் ,சோப்பு, பிரஷ் முதலியன வாங்கப்பட்டன.மிருக டாக்டரிடம் அழைத்துப்போய் அதற்கு தொற்று நோய்கள் வராமல் இருப்பதற்கு ஊசி போட்டு அதற்கான தனி புத்தகம் ஒன்று (history of the dog)வைத்துக்கொன்டோம்

வீட்டில் எப்போதும் நாய் பற்றிய பேச்சுதான்.அதற்கு சின்னி என்று பெயர் வைத்து இரன்டு குழந்தைகளுடன் மூன்றாவது குழந்தைபோல் அது வீட்டில் நடமாடி வந்தது.இரன்டு மாதக்கூட்டியாக வந்தது கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வளரத்தொடங்கியது.

 

என்னுடைய இரன்டு குழந்தைகளும் சின்னி மீது அளவுக்கு மீறிய பாசம் வைத்திருந்தனர்.அதுவும் எங்களிடம் ஒரு நாய் போலவே நடந்து கொள்ளாது.இரவில் எங்கள் பக்கத்தில்தான் படுத்துக்கொள்ளும். தனியாக ஒரு ரூமில் போட்டு விட்டு கதவை மூடிக்கொன்டு வந்தால் ஒடிவந்து எங்கள் ரூம் கதவை கால்களால் பிறாண்டி எங்களைத் தூங்க விடாமல் செய்து எப்படியோ எங்கள் ரூமுக்கு வந்து விடும்.

எங்கள் வீடு முதல் மாடியில் இருக்கும். அந்தப் படிக்கட்டு வழியே யார் நடந்து போகும் சத்தம் கேட்டாலும் ஒடிப்போய் மூடியிருக்கும் எங்கள் வீட்டு வாயிற்கதவு அருகே பொய் கீழே இருக்கும் இடைவெளி வழியே முகர்ந்து பார்க்க முயற்ச்சிக்கும்.கொஞ்ச‌ காலத்திலேயெ தினமும் அந்த மாடிப்படி வழியே வந்து போகும் அனைவரது காலடிச்சத்ததையும் இனங்கண்டு கொள்ளத் தெரிந்து கொன்டு விட்டது. சின்னி தன்னை வெறுப்பவர்களையும், அன்புடன் பார்ப்பவர்களையும் அறிந்து கொன்டு விடும்.தன்னைக்கண்டு பயப்படுகிறவர்களையும் சின்னி வெறுப்பவர்களகவே புரிந்து கொண்டதுதான் ரொம்ப கஷடமன விஷயம்.சின்னி நமக்கு வேன்டியவர்களையும் வேன்டாதவர்களையும் தெரிந்து கொள்வது மிகவும் அதிசயமாக இருக்கும். நாம் அவர்களை நடத்துகின்ற விதத்தில் சின்னிக்கு அவர்களைப்பற்றி ஒரு அபிப்பிராயம் வந்து விடும்.

      என் அம்மா ஊரிலிருந்து வந்தால் அவர்கள் பக்கத்தில் என் பிள்ளைகள் எப்படி அருகே போய் பழகுவார்களோ அதே போல் தானும் இருக்க முயற்ச்சிக்கும். அவர்களோ இதை ஏற்றுக்கொள்ள யோசிப்பார்கள். ஆனால் சின்னி ஏற்றுக்கொள்ள வைத்து விட்டது . என் பெண் ஸ்கூலிலிருந்து வரும் நேரம் சரியாகத் தெரியும். அந்த நேரம் நெருங்கியதுமே வாயிற்படி அருகே ஒரு இடத்தில் சரியாகப்போய் படுத்துக்கொள்ளும். அவள் காலடியோசை படிகளில் கேட்டவுடன் காதை மடக்கி உறுதி செய்து கொள்ளும். அவள்தான் என்று உறுதி செய்து கொன்டு சின்னி தாவிக்குதித்து என்னருகே வந்து அவள் வந்து விட்டதை இங்குமங்கும் ஓடித்தெரிவித்து என்னை வாயிற்கதவைத் திறக்கச் சொல்லும்.  நான் வாயிற்கதவைத் திறந்தவுடன் அவள் மீது பாய்ந்து , அவள் மிது ஏறிக்குதித்து விளையாடி தன் மகிழ்ச்சியைத் தெரிவித்துக்கொள்ளும் விதமே தனிதான்.அதை விவரிக்கவே முடியாது. அவள் முகம் கழுவி எதாவது சாப்பிடட்டும் என்பது போல் கொஞ்சம் போய் உட்கார்ந்து கொள்ளும். அவள் விளையாட நண்பர்களுடன் போனால் சின்னியும் கூடப்போய்விடும்.shuuttle விளையாட‌ தன் நண்பர்களுடன் அவள் போனால் யாராவது இவள் அடித்த பந்தை அடித்தால் சின்னிக்குகோபம் வந்து விடும்.அவர்களை பார்த்துக்குரைக்கும்.

      சங்கிலி போட்டு அதைக்கட்ட முடியாது. எல்லொரும் சங்கிலி போட்டுக்கட்டுங்கள் என்பார்கள். ஆனால் சின்னியை சங்கிலி போட்டுக் கட்டினால் குலைத்து சஙிலியை இழுத்து என்னவோ செய்து அதைக்கழட்ட வைத்து விடும். சில சமயங்கலைல் அழுது அமர்க்களம் பண்ணிக்குட சங்கிலியை அவிழ்க்க வைத்திருக்கிறது.

      எங்கள்வீட்டு வாசலில் ஒரு இஸ்திரி போடுபவர் இருப்பார். அவர் எங்கள் காலனியில் இருந்த எல்லோருடைய துணிக்கும் இஸ்திரி போட்டுத் தந்து தன் காலத்தை தள்ளிக் கொன்டிருந்தார். அவரைப்பர்த்து ஒருனாள் சின்னி குரைக்க அவர் பயந்து தான் இஸ்திரி போட்டுக்கொன்டிருந்த துணியை சின்னி மேல் வீசி சீச்சீ என்று சொல்லிவிட்டார். அன்றிலிருந்து சின்னி அவரையோ அவருடைய குடும்பத்தாரையோ கன்டால் குலைத்து ஒரு வழி பண்ணிவிடும். அவர் எப்போதாவது சின்னி பால்கனியில் நின்று கொன்டிருக்கும்போது வெளியில் தென்பட்டாரென்றால் குலைத்தே அவரை ஒரு வழி பண்ணிவிடும். அந்த செயலை கடைசி வரை எங்களால் மாற்றவே முடியவில்லை.இன்னொரு அதிசயம் என்னவென்றால் ஒருவரைப்பற்றி அதற்கு என்று ஒரு அபிப்பிராயம் உருவாகிவிட்டால் அதை மற்றிக்கொள்ளாது.

என் பிள்ளை சின்னிக்குக் மிக‌ உயர்ந்த சோப்புக்களைப்போட்டுக்  குளிப்பாட்டி , நன்கு துடைத்துவிட்டு, பவுடரையும் போட்டு விட்டு, பால் வைத்து, பிரஷ் பண்ணி விட்டால் மிக தைரியமாக பயப்படாமல் நின்று செய்து கொள்ளும்.அவனிடம் அப்படி ஒரு நம்பிக்கை. அவனும் என் கணவருமோ அல்லது அவனும் என் மகளுமோ கத்தி சத்தம் போட்டு சன்டையிட்டால் இருவரிடமும் பொய்க் கெஞ்சுவது போல் மாற்றி மாற்றி காலை பிராண்டி சும்மாயிருங்களேன் என்பது போல் செய்யும்.அவர்களும் சின்னிக்காக தங்கள் நிலையைக்கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுப்பார்கள்.

மதிய‌ வேளையில் எல்லோரும் காலேஜ் மற்றும் அலுவலகம் போன பின் நான் பாங்கு மற்றும் தபாலாபீஸ் போனால் சின்னியும் கூட ஓடி வருவது அந்த ஏரியாவில் எல்லொருக்கும் ஒரு பழகிப்போன காட்சியாயிருந்தது.

யாரையாவது பார்த்துக் குரைக்கத் தோன்றினால், குரைத்து விட்டு வந்து, என்பக்கத்தில் நெருக்கமக உட்கார்ந்து கொன்டு, தான் செய்வது எனக்கு வருத்ததைத்தரும் நான் ஏன் அவர்களைப்பர்த்து அனாவசியமாகக் குரைக்கிறாய் என்று திட்டுவேன் என்ற குற்ற உணர்வோடு என்னைப்பர்த்து விட்டு என் மீது சாய்ந்து கொன்டு படுதுக்கொள்ளும்.அதே போல் சந்தொஷத்தைத் தெரிவிக்கும் முறையும் மிக அழகாகச் இருக்கும்.‌ அக்கம்பக்கத்தில் சில பேர் அதன் அன்புக்குப் பாத்திரமாகாதவர்கள் அதைச் சத்துருவாக நினைப்பார்கள்.சில பேர் கெட்டிக்காரத்தனமாக அதை அன்பால் கவர்ந்து விடுவார்கள். சின்னிக்கு மிகவும் பிடித்த விஷயங்கள் என் பெண் அல்லது பிள்ளையுடன் விளையாடுவதும், நாங்கள் அனைவரும் உட்கார்ந்து  டி வி பார்த்துக்கொன்டிருந்தால் நடுவில் அதுவும் உட்கார்ந்து பார்ப்பது,பேசிக்கொன்டிருந்தால் சோபாவில் அதுவும் உட்கர்ந்து, காதை உயர்த்தி வெளியில் கேட்கும் ஒவ்வொரு சத்தத்துக்கும் react

பண்ணுவது.அப்படிப்பண்ணும்போது சின்னிக்கு என்னமோ தாந்தான் எங்களைகாவல் காப்பது போல் ஒரு நினைப்பு இருப்பது எங்களுக்கு (பழகினவர்களுக்கு)தெரியும் .அன்னால் இவ்வளவு ஸாகசம் செய்கிற சின்னி தீபாவளி சமயத்தில் பட்டாசு சத்தம் கேட்டால் மட்டும் நடு நடுங்கிப்போய் சோபா அல்லது கட்டில் அடியில் போய் கண் மறைவாகப் படுத்துக்கொன்டு பயந்து நடுங்கும்.வெளீயே கொன்டு வர நாம் எடுக்கும் முயற்சி யெல்லாம் தோற்றுப்போகும். சின்னியைப்பற்றி எழுதுவதற்கு எவ்வளவோ இருக்கிறது. மிக சிலவற்றைத்தான் சொல்லியிருக்கிறேன். நீங்களும் எங்கள் சின்னியைப்பற்றிக் கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்ளுங்களேன்!

Posted in Uncategorized | 6 Comments »

கடவுள் சாப்பிட்டாரா?

Posted by kalyanakamala மேல் நவம்பர் 6, 2007

திருவிழாவில் சாமிக்கு படையல்…
                விதவிதமாய் பண்டம் பலகாரங்களின் அணிவகுப்பு….
                சாமி சாப்பிடமாட்டாரென்ற தைரியத்தில்.

 சாமி சாப்பிடுகிறார் என்பதை நீங்கள் உணரவில்லை.அப்படி கடவுளுக்கு விழா எடுத்து படையல் போட்டு  நாம் சாப்பிடும் சாப்பாட்டை சாமிதான் சாப்பிடுகிறார், நிச்சயயமாக அசுரன் சாப்பிடவில்லை. நமக்குள் அசுரனும் இருக்கிறான் சாமியும் இருக்கிறார். இப்படி படையல் போட்டு அல்லது ஏதாவது பூசை மனதாரப்போட்டு பக்தியுடன் சாப்பிட்டுப்பாருங்கள் . சாமி சாப்பிடுவது தெரியும்.

Posted in Uncategorized | 4 Comments »